เดินทางไปหาดอกไม้หน้าผา

เขียนออกมาได้ดีจัง ร่าพยายามเขียนทีรัยมันก้อไปโผล่ที่อื่น

มีคนที่มีเรื่องเจ็บคล้ายๆกัน รุสึกคล้ายๆกัน จับมือ


ร่าอาจจะยังเด็ก แล้วก้อไม่เคยฟังใครมาตั้งแต่เด็ก
จะเปนผู้ใหญ่เกินตัวก้อเพราะคนรอบข้างที่พิเศษ
แต่ขอบคุนที่เค้าเป็นคนดีกัน

ตอนนี้ร่าอยู่คนเดียว ร่ากลับไปทีรัยร่าก้อรับสิ่งที่ร่าเคยเห็นเคยรุสึกรักไม่ได้ เพราะมันเปลื่ยนไป
มันทำให้ร่าเหนื่อย ทั้งเรื่องอดีด ปัจจุบัน คนเรา คนรอบข้าง ปัญหา การที่ต้องอยู่แบบไร้จุดหมาย จากเด็กที่เคยมีแต่ความคิดสนุกสนาน จากเด็กที่เคยมีจุดหมายให้ไปให้ถึง มันก้อเลือนลางอยู่เรื่อยๆ ไม่ใช่เป็นเพราะท้อ หรือยอมแพ้ ไม่มีทาง แต่เป็นเพราะแผลลึกในใจ ที่คนอื่นมองข้ามและหัวเราะใส่มัน แกล้งมัน แต่ชีวิตของร่า ร่าก้อทำได้แค่ยิ้ม ทำตัวให้เป็นประโยชน์ พยายามเข้าค่ะ

ทุกอย่างไม่ว่าอะไรจะผ่านเข้ามาอย่างสวยงามหรือผ่านเข้ามาอย่างเจ็บปวด แต่เราก็ยืนอยู่ในวันนี้ มีเราเท่านั้นที่เป็นคนให้ความหมายคะ "เราจะให้ความหมายมันว่าอะไร ดี ไม่ดี พอใจ ไม่พอใจ ทั้งหมดขึ้นอยู่ที่เราจำกัดคุณค่าของมัน"