เดินทางไปหาดอกไม้หน้าผา

คุณเคยวาดภาพไว้เกี่ยวกับ "ชุมชนในอุดมคติ" บ้างไหม

คุณเคยต้องการพบใครบางคนที่มีเวลาพอที่คุณจะพูดสิ่งต่างๆ โดยไม่มีเวลาเป็นขีดกำัจัดบ้างไหม

บางทีเราอาจจะพบแล้วนะ แต่เราก็ยังเปราะบางเกินที่จะรับรู้ความนัยใจของกันและกัน 

ฉันว่า ฉันพบแล้วนะที่นี้ "ชุมชนขวัญเมือง" จ.เชียงราย

วันก่อนได้รู้จักกับใครคนหนึ่ง เราได้คุยกันถึงเรื่องราวของชุมชนเรากับหลายๆเรื่อง อย่างเช่น การอยู่ร่วมกัน และอื่นๆอีกมากมาย เรื่องราวของความละเอียดอ่อนต่างๆ ได้สร้างพื้นที่แห่งการรับรู้ และการรับฟังอย่างมีพลัง 

สามปีแห่งความสัมพันธ์......สามปีแห่งการรู้จักตัวเอง ....สามปีแห่งการชื่นชมกับสุนทรียสนทนา.... ช่วงเวลาของอารมณ์ความรู้สึกต่างๆ วิ่งแล่นเข้ามาหาอย่างไ่ม่หยุดนิ่ง พวกเราเรียนรู้ที่จะรักกันรวมถึงรักตัวเองให้เป็น เพราะในสังคมที่บอกกับเราว่าควรให้ความห่วงใยแก่ผู้คนมากๆจนลืมเกื้อกูลตัวเองไปมากเช่นกัน 

คุณอาจจะเคยคิดว่า "ก่อนรักคนอื่นต้องรักตัวเองให้เป็นสะก่อน" ประโยคนี้ก็เป็นเพียงถ้อยคำ หรือคติสอนใจ มันจะวิเศษมากขึ้นถ้าหากว่า "คุณได้สัมผัสมันด้วยหัวใจของคุณเอง" ความรัก ถูกเรียกกันอย่างดาษๆ เรารักใครอย่างที่มันเป็นหรือเรารักสิ่งนั้นด้วยใจอันใคร่ครวญ (ภาษานี้อาจจะเล่นตลกกับคุณได้นะ) 

ชีวิตคือความละเอียดอ่อน เื่มื่อพวกเราที่อยู่ที่นี้ร่วมตัวกันพูดคุย ทานข้าวด้วยกัน ไปเที่ยวคบหาอย่างสนิทสนมซึ่งทั้งหมดก็ได้ก่อให้เกิดเรื่องราวมากมาย เราเริ่มต้นจากการย้ายถิ่นฐานจากกรุงเทพที่มาพักสมองที่เชียงใหม่ แล้วก็มีโอกาสได้รู้จักคนที่นี้ ก่อนหน้าที่จะเข้ามาอยู่เอง ก็เคยคิดว่าคนที่นี้ต้องฝึกฝนตัวเองค่อนข้างมาก และทุกคนคงจะเป็นคนพิเศษและแปลกกว่าคนในสังคมทั่วไป แต่เพราะฉันก็รู้สึกว่าพวกเขามีสภาวะที่ต่างจากคนอื่นมากเช่นกัน ดูมีเสน่ห์ น่าชื่นชมเพราะเขาชื่นชมกับตัวเองได้อย่างเปิดเผย มีแต่ฉันสิ ที่ไม่กล้ารับคำชมเชย เพราะก่อนหน้านี้ฉันเชื่อว่าติเพื่อก่อ